Rachunek kosztów pełnych i rachunek kosztów zmiennych różnią się również sposobem prezentacji informacji o przychodach i kosztach w rachunku zysków i strat (tab.1). Tab.1 Sposób prezentacji informacji o przychodach i kosztach w rachunku zysków i strat [2] Przy czym różnice kursowe rozliczone wynikowo (dodatnie i ujemne, zrealizowane i niezrealizowane) wpływają, na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy o rachunkowości, na rachunek zysków i strat. W ocenie spółki fakt, że możliwość kompensowania różnic kursowych została wprost przewidziana w odniesieniu do zasad sporządzenia rachunku Bieżący i odroczony podatek dochodowy – www.VademecumKsiegowego.pl. Prowadzenie ksiąg rachunkowych. Sporządzanie sprawozdania finansowego. Bilans i rachunek zysków i strat za 2018 r. - Dodatek nr 16 do Zeszytów Metodycznych Rachunkowości nr 24 (480) z dnia 20.12.2018. Fragment rachunku zysków i strat według załącznika nr 5 sprzedaż mogła być równa produkcji. Aby więc właściwie ustalić wynik finansowy okresu, należy uwzględnić tzw. zmianę stanu produktów, która w rachunku zysków i strat jest wielkością korygującą przychody. Korekta może wynikać: ze zwiększenia stanu produktów → korekta zwiększająca, ze zmniejszenia stanu produktów → dla każdej ze strat podatkowych poniesionych w latach ubiegłych. SPOSÓB ODLICZENIA Przy rozliczaniu straty należy przestrzegać zasady, że strata z danego źródła przychodu może być odliczona jedynie od dochodów z tego samego źródła. Kwotę odliczonej w roku podatkowym straty wykazuje się w odpowiednim dla podatnika zeznaniu Rachunek zysków i strat w wariancie porównawczym są zobowiązane sporządzać jednostki, które ujmują i rozliczają koszty gromadząc je na kontach zespołu 4 ( koszty rodzajowe ). Dodatkowo jednostki, które zdecydowały się na ewidencjonowanie kosztów zarówno na kontach zespołu 4 (wg rodzaju) oraz na kontach zespołu 5 (wg funkcji . Jak należy ustalać zmianę stanu produktów? Na czym polega zamknięcie kręgu kosztowego? RADA Zmiana stanu produktów dotyczy jednostek, które przyjęły porównawczy rachunek zysków i strat. Zmiana stanu produktów związana jest z funkcjonowaniem tzw. „zamkniętego kręgu kosztów”, który tworzą konto 490 „Rozliczenie kosztów” oraz konta Zespołów 5, 6 i 7. Szczegóły wraz przykładami ustalania zmiany stanu produktów - w uzasadnieniu. UZASADNIENIE W dokumentacji opisującej przyjęte zasady (politykę) rachunkowości kierownik jednostki ustala zasady ewidencji i rozliczania kosztów oraz wybiera wariant sporządzania rachunku zysków i strat (kalkulacyjny lub porównawczy). Polecamy: Przewodnik po zmianach w ustawie o rachunkowości 2015/2016 (PDF) Przy wyborze porównawczego wariantu sporządzania rachunku zysków i strat sposób prezentacji przychodów ze sprzedaży przedstawia się następująco (por. załącznik nr 1 do uor): A. Przychody netto ze sprzedaży i zrównane z nimi, w tym: - od jednostek powiązanych I. Przychody netto ze sprzedaży produktów II. Zmiana stanu produktów (zwiększenie - wartość dodatnia, zmniejszenie - wartość ujemna) III. Koszt wytworzenia produktów na własne potrzeby jednostki IV. Przychody netto ze sprzedaży towarów i materiałów A zatem w porównawczym rachunku zysków i strat, w pozycji A. „Przychody netto ze sprzedaży i zrównane z nimi”, oprócz „Przychodów netto ze sprzedaży produktów, towarów i materiałów” (poz. IV), jednostka prezentuje pozycje korygujące te przychody (poz. III), tj. „Zmiana stanu produktów (zwiększenie - wartość dodatnia, zmniejszenie - wartość ujemna)” oraz „Koszt wytworzenia produktów na własne potrzeby jednostki”. Polecamy: Ustawa o rachunkowości z komentarzem do zmian (książka) Autorzy: prof. dr hab Irena Olchowicz, dr Agnieszka Tłaczała, dr Wanda Wojas, Ewa Sobińska, Katarzyna Kędziora, Justyna Beata Zakrzewska, dr Gyöngyvér Takáts Pozycje korygujące przychody netto ze sprzedaży, o których mowa wyżej, wynikają z ewidencji na kontach: • 490 „Rozliczenie kosztów” oraz • 790 „Koszt wytworzenia świadczeń na własne potrzeby jednostki”. Funkcjonowanie konta 490 „Rozliczenie kosztów”, a także konta 790 „Koszt wytworzenia świadczeń na własne potrzeby jednostki” jest zależne od wyboru wariantu sporządzania rachunku zysków i strat (kalkulacyjny czy porównawczy) oraz sposobu ewidencji i rozliczania kosztów. W praktyce są stosowane następujące sposoby ewidencji i rozliczania kosztów: 1) ewidencja kosztów według rodzajów na kontach Zespołu 4, a następnie rozliczanie kosztów według miejsc ich powstawania i celów, na jakie zostały poniesione, na kontach Zespołu 5 „Koszty według typów działalności i ich rozliczenie”, 2) ewidencja kosztów według rodzajów na kontach Zespołu 4 „Koszty według rodzajów i ich rozliczenie”, 3) ewidencja kosztów według miejsc ich powstawania i celów, na jakie zostały poniesione, na kontach Zespołu 5 „Koszty według typów działalności i ich rozliczenie”. W celu wyjaśnienia, na czym polega ustalanie zmian stanu produktów w ewidencji księgowej, w opracowaniu tym przedstawimy zasady ewidencji kosztów na kontach: 490 „Rozliczenie kosztów” i 790 „Koszt wytworzenia świadczeń na własne potrzeby jednostki”, zarówno w sytuacji gdy jednostka sporządza rachunek zysków i strat porównawczy, jak i kalkulacyjny. Ewidencja kosztów na koncie 490 „Rozliczenie kosztów” Konto 490 „Rozliczenie kosztów” funkcjonuje przy wyborze sposobu 1 lub 2 ewidencji kosztów. Przy ewidencji kosztów tylko w Zespole 5 (sposób 3) konto 490 nie występuje. Rozwiązanie I Jednostka sporządza rachunek wyników w wariancie kalkulacyjnym. Ewidencja kosztów jest prowadzona w Zespołach 4 i 5. Konto 490 „Rozliczenie kosztów” służy w trakcie roku obrotowego do przenoszenia kosztów rejestrowanych na kontach Zespołu 4 na odpowiednie konta Zespołów 5 i 6 (w zależności od tego, czy dotyczą danego okresu sprawozdawczego czy przyszłych okresów). Z końcem roku obrotowego przenoszone są na stronę Wn tego konta koszty rodzajowe kont Zespołu 4. Po przeniesieniu kosztów rodzajowych konto 490 nie wykazuje salda. W rachunku wyników - sporządzanym w wariancie kalkulacyjnym - zmiana stanu produktów nie jest prezentowana. Zmianę stanu produktów na dzień bilansowy, w porównaniu z bilansem otwarcia, można jednak prześledzić na podstawie sporządzanego bilansu. Typowe operacje ewidencjonowane na koncie 490 „Rozliczenie kosztów” Kliknij aby zobaczyć ilustrację. Kliknij aby zobaczyć ilustrację. Rozwiązanie II Jednostka sporządza rachunek zysków i strat w wariancie porównawczym. Ewidencja kosztów jest prowadzona w Zespołach 4 i 5. Konto 490 „Rozliczenie kosztów” - tak samo jak w rozwiązaniu I - służy w trakcie roku obrotowego do przenoszenia kosztów rejestrowanych na kontach Zespołu 4 na odpowiednie konta Zespołów 5 i 6 (w zależności od tego, czy dotyczą danego okresu sprawozdawczego czy przyszłych okresów). W ciągu roku konto 490 wykazuje saldo Ma. Z końcem roku obrotowego przenosi się na stronę Wn tego konta koszt wytworzenia sprzedanych produktów (saldo konta 706) oraz koszty sprzedaży i koszty ogólne (zarządu) - salda kont 507, 550. Po przeniesieniu kosztów wytworzenia sprzedanych produktów oraz kosztów sprzedaży i kosztów ogólnych (zarządu) konto 490 może wykazywać (inaczej niż w rozwiązaniu I): • saldo Wn oznaczające zmianę stanu produktów (zmniejszenie - wartość ujemna), • saldo Ma oznaczające zmianę stanu produktów (zwiększenie - wartość dodatnia). Na koncie 490 „Rozliczenie kosztów” dokonuje się także zapisów uzupełniających (uszczelniających krąg kosztowy) w korespondencji z kontem 790 „Koszt wytworzenia świadczeń na własne potrzeby jednostki” w przypadku księgowania operacji gospodarczych na kontach Zespołów 5 i 6 z tytułu zwiększeń lub zmniejszeń stanu produktów oraz rozliczeń międzyokresowych, w korespondencji z innymi kontami niż 490 lub 706 (np. przekazanie własnych wyrobów i usług na potrzeby własnych sklepów, budowy środków trwałych, reprezentacji i reklamy). W dalszej części opracowania przedstawimy, na przykładach liczbowych, prowadzenie zapisów uzupełniających (uszczelniających krąg kosztowy). Typowe operacje ewidencjonowane na koncie 490 „Rozliczenie kosztów” Kliknij aby zobaczyć ilustrację. Kliknij aby zobaczyć ilustrację. Rozwiązanie III Jednostka sporządza rachunek zysków i strat w wariancie porównawczym. Ewidencja kosztów jest prowadzona tylko w Zespole 4. Konto 490 „Rozliczenie kosztów” służy do ewidencji kosztów rozliczanych w czasie oraz ewidencji wyrobów gotowych. Typowe operacje ewidencjonowane na koncie 490 „Rozliczenie kosztów” Kliknij aby zobaczyć ilustrację. Ewidencja kosztów na koncie 790 „Koszt wytworzenia świadczeń na własne potrzeby jednostki” Świadczenia wytworzone na własne potrzeby jednostki, ewidencjonowane na koncie 790 „Koszt wytworzenia świadczeń na własne potrzeby jednostki”, są zaliczane do przychodów jednostki. Saldo Ma konta 790 ujmuje się w poz. rachunku zysków i strat - wariant porównawczy. Konto 790 „Koszt wytworzenia świadczeń na własne potrzeby jednostki” służy do przeprowadzania zapisów uszczelniających zamknięcie kręgu kosztowego, stosowanych przy ewidencji kosztów w Zespole 4 „Koszty według rodzajów i ich rozliczenie” i w Zespole 5 „Koszty według typów działalności i ich rozliczenie” oraz rozliczaniu kosztów w wariancie porównawczym rachunku zysków i strat. Zamknięcie „kręgu kosztowego” zmierza ku temu, aby zmiana stanu produktów w ciągu roku obrotowego była zgodna z saldem konta 490 „Rozliczenie kosztów” (zwiększenie - saldo Ma, zmniejszenie saldo - Wn). Przeprowadzanie zapisów uszczelniających zamknięcie kręgu kosztowego jest konieczne ze względu na to, że to właśnie saldo konta 490 jest wykazywane w wariancie porównawczym rachunku zysków i strat, jako pozycja Zmiana stanu produktów (zwiększenie - wartość dodatnia, zmniejszenie - wartość ujemna). Ewidencja operacji gospodarczych, związanych z przychodem produktów - innym niż z produkcji, albo rozchodem - innym niż sprzedaż produktów, wymaga dokonywania zapisów uzupełniających (uszczelniających krąg kosztowy). Ewidencja związana ze zmianą stanu produktów oraz kosztem wytworzenia świadczeń na własne potrzeby PRZYKŁAD 1 Ewidencja kosztów w rachunku zysków i strat jest prowadzona w wariancie porównawczym. Operacje gospodarcze: 1. Poniesione koszty według rodzajów 52 000 zł 2. Rozliczenie kosztów według typów działalności 52 000 zł 3. Przeksięgowanie kosztów według rodzajów pod datą zamknięcia ksiąg rachunkowych 52 000 zł 4. Przeksięgowanie kosztów według typów działalności 52 000 zł Kliknij aby zobaczyć ilustrację. Poniesione w ciągu roku koszty odnoszą się tylko do danego roku obrotowego, w związku z tym konto 490 „Rozliczenie kosztów” wykazuje saldo 0. Zmiana stanu produktów nie występuje, ponieważ nie było potrzeby prowadzenia ewidencji w Zespole 6 „Produkty i rozliczenia międzyokresowe kosztów”. WAŻNE! W przypadku gdy jednostka prowadzi ewidencję w Zespole 6 „Produkty i rozliczenia międzyokresowe kosztów” i sporządza rachunek zysków i strat w wariancie porównawczym - saldo konta 490 „Rozliczenie kosztów” oznacza zmianę stanu produktów: • saldo Wn - zmniejszenie stanu produktów, • saldo Ma - zwiększenie stanu produktów. Zmiana stanu produktów to różnica między sumą sald kont Zespołu 6 „Produkty i rozliczenia międzyokresowe kosztów” na koniec roku obrotowego a sumą tych sald na początek roku. Saldo konta 490 „Rozliczenie kosztów” wykazuje się w rachunku zysków i strat - wariant porównawczy w poz. Zmiana stanu produktów (zwiększenie - wartość dodatnia, zmniejszenie - wartość ujemna). PRZYKŁAD 2 Salda początkowe wybranych kont Zespołu 6 „Produkty i rozliczenia międzyokresowe kosztów” wynoszą: 1. Konto 600 „Produkty” 51 200 zł 2. Konto 641 „Czynne rozliczenia międzyokresowe kosztów” 12 150 zł Operacje gospodarcze: 1. Poniesione koszty według rodzajów 121 000 zł 2. Rozliczenie kosztów według typów działalności 79 000 zł 3. Przeniesienie kosztów do rozliczenia w czasie 42 000 zł 4. Przyjęcie wyrobów gotowych 45 000 zł 5. Wydanie wyrobów gotowych do sprzedaży 40 100 zł 6. Przeksięgowanie kosztów według rodzajów pod datą zamknięcia ksiąg rachunkowych 121 000 zł 7. Przeksięgowanie kosztów według typów działalności 34 000 zł 8. Przeniesienie kosztu własnego sprzedanych wyrobów 40 100 zł Kliknij aby zobaczyć ilustrację. Salda końcowe wybranych kont Zespołu 6 „Produkty i rozliczenia międzyokresowe kosztów” 1. Konto 600 „Produkty” 96 200 zł 2. Konto 641 „Czynne rozliczenia międzyokresowe kosztów” 54 150 zł Wyliczenie zmiany stanu produktów 1. Konto 600 „Produkty” (Sk. - Sp.) 56 100 zł - 51 200 zł = (+) 4 900 zł 2. Konto 641 „Czynne rozliczenia międzyokresowe kosztów” (Sk. - Sp.) 12 150 zł - 54 150 zł = (+) 42 000 zł 3. Zmiana stanu produktów (1 + 2) (+) 46 900 zł Jak wynika z wyliczenia, nastąpiło zwiększenie stanu produktów o wartość 46 900 zł, co jest zgodne z saldem Ma konta 490 „Rozliczenie kosztów”, które oznacza właśnie zwiększenie stanu produktów. Saldo Ma konta 490 jest zgodne z wyliczeniem zmiany stanu produktów, a więc „krąg kosztowy” został zamknięty. Przeprowadzanie zapisów uszczelniających zamknięcie kręgu kosztowego nie było potrzebne. W kolejnym przykładzie przedstawimy sytuację, gdy występują operacje gospodarcze wymagające księgowań na kontach Zespołu 5 w korespondencji z innymi kontami niż konta Zespołu 5 lub 6 (z tytułu zwiększeń lub zmniejszeń stanu produktów lub rozliczeń międzyokresowych). W takim przypadku wystąpi konieczność przeprowadzenia zapisów uzupełniających (uszczelniających krąg kosztowy) na koncie 790 „Koszt wytworzenia świadczeń na własne potrzeby jednostki” w korespondencji z kontem przeciwstawnym 490 „Rozliczenie kosztów”. PRZYKŁAD 3 Jednostka prowadzi ewidencję kosztu wytworzenia świadczeń na własne potrzeby. Założenia dotyczące sald na początek roku obrotowego przyjmujemy z przykładu nr 2. Operacje gospodarcze: 1. Poniesione koszty według rodzajów 121 000 zł 2. Rozliczenie kosztów według typów działalności 121 000 zł 3. Przychody środków trwałych z własnej produkcji 50 000 zł 4. Zapis uzupełniający 50 000 zł 5. Nadwyżka wyrobów gotowych 3 000 zł 6. Zapis uzupełniający 3 000 zł 7. Przeksięgowanie kosztów według rodzajów pod datą zamknięcia ksiąg rachunkowych 121 000 zł 8. Przeksięgowanie kosztów według typów działalności 121 000 zł Kliknij aby zobaczyć ilustrację. Salda końcowe wybranych kont Zespołu 6 „Produkty i rozliczenia międzyokresowe kosztów” 1. Konto 600 „Produkty” 4 200 zł 2. Konto 641 „Czynne rozliczenia międzyokresowe kosztów” 12 150 zł Wyliczenie zmiany stanu produktów 1. Konto 600 „Produkty” (Sk. - Sp.) 4 200 zł - 51 200 zł = (-) 47 000 zł 2. Konto 641 „Czynne rozliczenia międzyokresowe kosztów” (Sk. - Sp.) 12 150 zł - 12 150 zł = 0 zł (w roku obrotowym nie występowały zapisy księgowe na koncie 641) 3. Zmiana stanu produktów (1 + 2) (-) 47 000 zł Saldo Wn konta 490 „Rozliczenie kosztów” oznacza zmniejszenie stanu produktów o wartość 47 000 zł. Saldo Wn konta 490 jest zgodne z wyliczeniem zmiany stanu produktów i, tak jak w przykładzie nr 2, „krąg kosztowy” także został zamknięty. Jednak zamknięcie kręgu kosztowego wymagało przeprowadzania zapisów uszczelniających. Jakie zdarzenia gospodarcze wymagają zapisów uzupełniających (uszczelniających krąg kosztów) Wykaz typowych zdarzeń (operacji) gospodarczych, których ewidencja wymaga dokonywania zapisów uzupełniających (uszczelniających krąg kosztowy), jest następujący: • przychody środków trwałych, materiałów lub towarów z własnej produkcji, • koszty zakończonych prac rozwojowych, • roboty budowlane wykonane systemem gospodarczym lub wyroby własne przekazane na rzecz środków trwałych w budowie, • wydanie deputatów lub innych świadczeń w wyrobach gotowych, • stwierdzenie niedoborów lub nadwyżek wyrobów gotowych lub produkcji w toku, • koszt wytworzenia przez wydziały pomocnicze środków trwałych, materiałów lub towarów, • przekazanie wyrobów gotowych w formie darowizny. Po stronie Wn konta 790 „Koszty wytworzenia świadczeń na własne potrzeby jednostki” są dokonywane zapisy uzupełniające w przypadku dokonania księgowań na stronie Wn kont Zespołów 5 i 6 w korespondencji z innymi kontami niż: 490 „Rozliczenie kosztów”, 710 „Koszt własny sprzedanych produktów”, konta Zespołów 5, 6. Po stronie Ma konta 790 „Koszty wytworzenia świadczeń na własne potrzeby jednostki” są dokonywane zapisy uzupełniające w przypadku dokonania księgowań na stronie Ma kont Zespołów 5 i 6 w korespondencji z innymi kontami niż: 490 „Rozliczenie kosztów”, 710 „Koszt własny sprzedanych produktów”, konta Zespołów 5, 6. • załącznik nr 1 do ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości - z 2002 r. Nr 76, poz. 694; z 2008 r. Nr 144, poz. 900 Marianna Sobolewska biegły rewident, właścicielka Zakładu Usług Rachunkowych „Buchalter” w Augustowie Subwencje finansowe otrzymane przez przedsiębiorców z Polskiego Funduszu Rozwoju (PFR) to pożyczki udzielone w ramach pomocy związanej z pandemią COVID-19, które mogą być umorzone w całości lub w części. Subwencję z PFR należy odpowiednio wykazać w księgach rachunkowych. Sposób ujęcia subwencji w księgach jest zależny od tego, czy została ona umorzona, czy będzie spłacana. Przeczytaj i sprawdź, jak wygląda umorzenie i spłata subwencji PFR w księgach rachunkowych!Otrzymanie subwencji – jak wykazać w księgach rachunkowych?Wsparcie finansowe otrzymywane przez przedsiębiorców w ramach Tarczy Finansowej, której celem było zapewnienie przedsiębiorcom płynności i stabilności finansowej w okresie utrudnień w gospodarce wynikających z pandemii COVID-19, określane jest jako subwencja finansowa. Subwencja co do zasady podlega zwrotowi, przy czym w określonych przypadkach może zostać umorzona w części lub w całości. Zgodnie z komunikatem Ministerstwa Finansów z dnia 18 maja 2020 roku dla celów podatku dochodowego pomoc finansowa z PFR traktowana jest jak pożyczka. Wypłata środków pieniężnych przez Polski Fundusz Rozwoju jest dla przedsiębiorcy neutralna punktu widzenia ustawy o rachunkowości otrzymana przez przedsiębiorstwo subwencja finansowa z Polskiego Funduszu Rozwoju spełnia definicję zobowiązań. Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 20 ustawy o rachunkowości przez zobowiązania rozumie się wynikający z przeszłych zdarzeń obowiązek wykonania świadczeń o wiarygodnie określonej wartości, które spowodują wykorzystanie już posiadanych lub przyszłych aktywów jednostki. Otrzymanie subwencji w PFR należy zatem wykazać w księgach rachunkowych na koncie przeznaczonym do ewidencjonowania zobowiązań z tytułu otrzymanych pożyczek, jako zobowiązanie wobec Polskiego Funduszu Rozwoju w kwocie wymagającej zapłaty. Datą operacji gospodarczej jest data wpływu środków pieniężnych na konto wpływu na rachunek bankowy środków pieniężnych z tytułu otrzymanej subwencji z PFR może wyglądać następująco:Wn konto 130 „Rachunek bieżący”,Ma konto 240 „Pozostałe rozrachunki” (w analityce: „Rozrachunki z tytułu otrzymanej subwencji z PFR”).Kiedy przedsiębiorcy przysługuje umorzenie subwencji z PFR?W 2021 roku zostały umorzone w części lub w całości pierwsze subwencje finansowe udzielone z Polskiego Funduszu Rozwoju. Zgodnie z regulaminem rozliczenie subwencji z PFR następuje po 12 miesiącach od dnia przyznania subwencji finansowej. Oświadczenie o rozliczeniu subwencji składane jest nie wcześniej niż pierwszego dnia po upływie 12 miesięcy liczonych od dnia wypłaty subwencji finansowej oraz nie później niż w terminie 10 dni roboczych od upływu 12 miesięcy liczonych od dnia wypłaty subwencji finansowej. Subwencja podlega w całości zwrotowi w przypadku przedsiębiorców, którzy w ciągu 12 miesięcy od udzielenia subwencji zawiesili działalność gospodarczą, otworzyli likwidację lub zostało wobec nich wszczęte postępowanie upadłościowe lub natomiast działalność jest kontynuowana nieprzerwanie przez okres 12 miesięcy od momentu udzielenia subwencji, część subwencji zostaje umorzona, a wartość umorzenia uzależniona jest od utrzymanego zatrudnienia w przedsiębiorstwie. Utrzymanie w ciągu 12 miesięcy średniej liczby pracowników z wyłączeniem właściciela na poziomie co najmniej 100% w stosunku do zatrudnienia z ostatniego dnia miesiąca kalendarzowego przed dniem złożenia wniosku o subwencję gwarantuje przedsiębiorcy umorzenie 75% wartości otrzymanej subwencji. W razie redukcji zatrudnienia, umorzenie jest odpowiednio wyjątkowych przypadkach, a mianowicie dla mikrofirm, których przychody spadły o więcej niż 75%, możliwa jest zmiana warunków umorzenia zwrotu subwencji, każdy taki przypadek rozpatrywany jest indywidualnie przez i w jaki sposób należy ująć w księgach rachunkowych umorzoną subwencję?Umorzenie części lub całości subwencji jest zdarzeniem gospodarczym, które należy ująć w księgach rachunkowych. Umorzenie subwencji będącej pożyczką powoduje zmniejszenie zobowiązania z tytułu otrzymanej pożyczki o umorzoną kwotę subwencji w korespondencji z pozostałymi przychodami operacyjnymi w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 32 ustawy o rachunkowości. Pozostałe przychody operacyjne to przychody związane pośrednio z działalnością operacyjną subwencji finansowej z PFR powinno zostać ujęte w księgach rachunkowych roku, w którym ono nastąpiło. Wykazujemy je na podstawie odpowiedniego dowodu księgowego PK (polecenie księgowania) w dacie dokonania tej operacji gospodarczej, zgodnie z warunkami udzielenia tego umorzonej wartości subwencji z PFR może wyglądać następująco:Wn konto 240 „Pozostałe rozrachunki” (w analityce: „Rozrachunki z tytułu otrzymanej subwencji z PFR”),Ma konto 760 „Pozostałe przychody operacyjne”. Umorzenie i spłata subwencji PFR a opodatkowanie PITPoczątkowo planowano, aby wartość umorzonych subwencji podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym. W związku z wydłużającym się stanem zagrożenia epidemicznego i obostrzeniami ustawodawcy zdecydowali o zaniechaniu poboru podatku od umorzonych subwencji z Polskiego Funduszu Rozwoju. Brak obowiązku zapłaty podatku od umorzonej subwencji jest dodatkowym wsparciem dla przedsiębiorców, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji w związku z pandemią podstawie Rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 16 lipca 2021 roku w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od dochodów (przychodów) z tytułu umorzenia subwencji finansowej lub finansowania preferencyjnego udzielonych przez Polski Fundusz Rozwoju zaniechano poboru podatku dochodowego od dochodów (przychodów) z tytułu umorzenia subwencji finansowej lub finansowania preferencyjnego udzielonych przez Polski Fundusz poboru podatku dochodowego ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych przez beneficjentów wsparcia, począwszy od 1 czerwca 2021 roku do 31 grudnia 2022 subwencji finansowej PFR w księgach rachunkowychKwota subwencji finansowej podlegająca zwrotowi jest spłacana w nie więcej niż 24 równych miesięcznych ratach, rozpoczynając od 13 miesiąca kalendarzowego, licząc od pierwszego pełnego miesiąca kalendarzowego po dniu udzielenia subwencji finansowej. Przedsiębiorca może dokonać wcześniejszej spłaty subwencji finansowej, o ile spełni obowiązki wskazane w umowie subwencji należy ująć w księgach rachunkowych na koncie przeznaczonym do ewidencjonowania zobowiązań z tytułu otrzymanych pożyczek – jako spłata zobowiązania wobec Polskiego Funduszu Rozwoju w kwocie zapłaty. Datą operacji gospodarczej jest data przelewu środków pieniężnych z konta spłaty kolejnych rat związanych ze zwrotem subwencji z PFR może wyglądać następująco:Wn konto 240 „Pozostałe rozrachunki” (w analityce: „Rozrachunki z tytułu otrzymanej subwencji z PFR”),Ma konto 130 „Rachunek bieżący”. w ciągu roku obrachunkowego sporządzane są cztery sprawozdania finansowe. W tym artykule skupimy naszą uwagę na rachunku zysków i strat. Dowiemy się, czym jest rachunek zysków i strat, jak jest przygotowany. rachunek zysków i strat jest raportem finansowym, który informuje, czy firma zarobiła lub straciła pieniądze w danym okresie czasu. Pozwala również właścicielowi firmy (lub innym zainteresowanym stronom) dowiedzieć się, ile pieniędzy przyniosła firma (przychody) i ile pieniędzy firma musiała wypłacić (wydatki). bardzo łatwo jest przygotować rachunek zysków i strat. Wszystko, co musisz wiedzieć, to dwie proste rzeczy: całkowite przychody i całkowite wydatki. Całkowity przychód to suma wszystkich pieniędzy, które wchodzą do Twojej firmy jako dochód lub zysk. Wydatki ogółem to suma wszystkich pieniędzy, które wychodzą z działalności głównie w formie płatności. Uzyskujesz zysk / dochód netto ze swojej firmy, gdy suma przychodów przekracza sumę wydatków. Podobnie, robisz stratę / stratę netto, gdy suma wydatków przekracza sumę przychodów. dochód/strata netto = przychody ogółem – wydatki ogółem. struktura i składowe rachunku zysków i stratprzychody z działalnościkoszt sprzedanego Towaruzysk bruttoMarketing, Reklama i wydatki promocyjne koszty ogólne i administracyjneEBITDAkoszty amortyzacji i amortyzacji EBIT lub przychody operacyjne odsetki EBT podatkudochód nettoprowadzenie działalności struktura i składowe rachunku zysków i strat pozycje rachunku zysków i strat mogą się różnić w zależności od firmy w zależności od działalności, w którą prowadzi przedsiębiorstwo i produktów, które sprzedaje. Istnieją jednak pewne ogólne wspólne pozycje, które prawie zawsze są obecne w rachunku zysków i strat. Chodźmy linia po linii, aby dowiedzieć się, jakie są składniki / elementy w rachunku zysków i strat i jaka jest ich kolejność. przychody z działalności każdy rachunek zysków i strat zaczyna się od tej głowy. Przychody z operacji to nic innego, jak pieniądze zarobione przez sprzedaż produktów i usług. Jest również znany jako sprzedaż lub przychody ze sprzedaży. Załóżmy, że Smith jest właścicielem firmy sprzedającej trwałe towary elektroniczne, takie jak telewizor, lodówki, pralki itp. Wszystkie pieniądze jakie klienci Smitha płacili mu w zamian za te telewizory, pralki itp. przyjdzie tutaj jako całkowite przychody. koszt sprzedanego Towaru koszt sprzedanego Towaru lub COGS to suma wszystkich kosztów poniesionych na wyprodukowanie towaru. Obejmuje to koszty związane z zakupem surowców, koszty wysyłki, wynagrodzenia wypłacane pracownikom itp. Jeśli pomylisz się, jakie koszty lub wydatki tutaj umieścić, po prostu zanotuj, ile pieniędzy wydałeś na zakup towarów i doprowadzenie ich do etapu, gdy są gotowe do sprzedaży. zysk brutto gdy odejmujesz koszt sprzedanych towarów od całkowitego przychodu, otrzymujesz zysk brutto. Jeśli wydasz więcej pieniędzy na produkcję towarów i przygotowanie ich do sprzedaży niż to, co zarobisz, sprzedając je, będziesz miał brutto stratę. Marketing, Reklama i wydatki promocyjne większość firm prowadzi kampanie marketingowe lub daje reklamę w lokalnej gazecie. Wydatki poniesione na takie działania marketingowe i promocyjne są pod tą głową. Załóżmy, że jeśli Smith płaci 100 $ miesięcznie za reklamowanie swoich produktów w różnych gazetach, ten koszt 100 $miesięcznie zostanie zapisany jako wydatki marketingowe. koszty ogólne i administracyjne ta pozycja obejmuje wszystkie inne wydatki, które nie należą ogólnie do pojedynczego produktu, ale zostały poniesione w celu prowadzenia działalności w ogóle. Wydatki takie jak Wynagrodzenie menedżera, wynajem Biura, koszty podróży pracowników rejestrowane pod tą głową. EBITDA pełna forma EBITDA to zysk przed odsetkami, podatkiem, amortyzacją i amortyzacją. Tak jak obliczyliśmy zysk brutto poprzez odliczenie kosztów sprzedanych towarów od przychodów ze sprzedaży, tak EBITDA obliczamy poprzez odliczenie kosztów marketingowych oraz kosztów ogólnych i administracyjnych od zysku brutto. koszty amortyzacji i amortyzacji koszty amortyzacji i amortyzacji są kosztami bezgotówkowymi, które są rejestrowane przez firmę każdego roku w celu rozłożenia kosztów maszyn i urządzeń na wszystkie lata jej pracy. EBIT lub przychody operacyjne pełną formą EBIT jest zysk przed odsetkami i podatkiem. Kiedy odejmujemy od EBITDA koszty amortyzacji i amortyzacji, otrzymujemy EBIT lub dochód operacyjny. odsetki koszty odsetek to kwota pieniędzy, którą musi zapłacić za swoje pożyczki. Załóżmy, że jeśli Smith weźmie pożyczkę w wysokości $50,000 ze swojego banku z oprocentowaniem 10% rocznie, kwota odsetek w wysokości $5,000, którą musi płacić co roku, zostanie zapisana jako koszt odsetek. EBT EBT oznacza zysk przed opodatkowaniem. Aby obliczyć EBT, odlicz koszty odsetek od dochodu operacyjnego lub EBIT podatku jest to kwota, którą firma musi zapłacić jako podatek. Podatek jest obliczany jako procent EBT. Ale, jeśli EBT jest ujemny, oznacza to, że firma poczyniła stratę, a więc nie będzie podatku dla tego konkretnego roku. dochód netto po odliczeniu kosztów podatkowych z EBT lub dochodów przed opodatkowaniem, otrzymujesz dochód netto. W naszym przykładzie Smith prowadzi działalność gospodarczą, dochód netto będzie dokładnym przychodem Smitha po odliczeniu wszystkich wydatków, odliczeń i podatków. prowadzenie działalności przygotowanie rachunku zysków i strat jest przydatne zarówno dla właściciela firmy, jak i osób trzecich, które są zainteresowane biznesem. Czytając rachunek zysków i strat, właściciele firm lub menedżerowie mogą zrozumieć, ile pieniędzy wydaje się na jaką działalność w ciągu roku i ile pieniędzy zarobili w wyniku. Menedżerowie mogą również porównać zeszłoroczny rachunek zysków i strat z tegorocznym rachunkiem zysków i strat i dowiedzieć się, o ile procent wzrósł dochód netto firmy, o ile procent zmieniły się wydatki, czy wzrost wydatków w ciągu ostatniego roku generuje dodatkowy dochód, czy nie. Rachunek zysków i strat ułatwia tę analizę, która pomaga menedżerom / właścicielom utrzymać działalność na dobrej drodze poprzez ciągłe monitorowanie dochodów i wydatków. strony zewnętrzne, które mogą chcieć zainwestować w firmę, mogą zmniejszyć niepewność dotyczącą firmy, przeglądając sprawozdania z dochodów z ostatnich kilku lat i wykonując tę samą analizę, aby dowiedzieć się, czy firma jest warta zainwestowania, czy W. sporządzanie rachunku zysków i strat oraz zestawienia zysków zatrzymanych-film & zapis lekcji | rachunek zysków i strat – definicja, wyjaśnienie i przykłady. Corporate Finance Institute. Co To jest rachunek zysków i strat? Porady księgowe, szkolenia i aktualności. strona internetowa. Jak złożyć oświadczenie o dochodach: przykład & Analiza-Wideo & zapis lekcji | rachunek zysków i strat. AccountingTools. Co to jest rachunek zysków i strat? – Definicja / Znaczenie / Przykład. Mój Kurs Księgowości. Hayes A. Zrozumienie kosztów sprzedanych towarów-tryby. Investopedia. Podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych, których rok podatkowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym, do końca marca br. powinni złożyć zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu lub poniesionej straty za rok 2013. Zeznanie to muszą złożyć podmioty, które na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawa o CIT) są podatnikami tego podatku, przede wszystkim osoby prawne. Warto w tym miejscu wspomnieć też o spółce komandytowo-akcyjnej, która wprawdzie jest od 1 stycznia 2014 r. nowym podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, jednak w poprzednim roku jeszcze nim nie była, zatem będzie sporządzać to rozliczenie dopiero w 2015 roku. Trzeba również zauważyć, że niektóre podmioty mimo podlegania ustawie o CIT nie mają obowiązku składania zeznania rocznego. Odnosi się to przede wszystkim do jednostek zwolnionych podmiotowo od tego podatku, wymienionych w art. 6 ust. 1 ustawy o CIT (np. jednostek budżetowych). Omawiana powinność nie ciąży również na podmiotach osiągających przychody, do których nie stosuje się przepisów ustawy o CIT. Chodzi tutaj o wymienione w art. 2 ustawy o CIT przychody z działalności rolniczej. Wspomniane podmioty nie muszą składać zeznania rocznego jedynie wtedy, gdy oprócz wcześniej wskazanych nie osiągnęły żadnych innych przychodów. Od obowiązku złożenia zeznania rocznego nie zwalnia natomiast okoliczność, że podatnik nie osiągnął w okresie rozliczeniowym przychodów ani nie poniósł żadnych kosztów ich uzyskania. W takim przypadku należy złożyć „zerowy” CIT-8. Interpretacja IS – obowiązek złożenia zeznania rocznego Brak jakichkolwiek przychodów i kosztów uzyskania przychodów nie wyłącza obowiązku złożenia zeznania podatkowego CIT-8. Poza wyjątkami wskazanymi w art. 27 ust. 1 ustawy o CIT – w ustawie tej nie istnieje bowiem żaden przepis, który by zwalniał podatnika z tego obowiązku. Interpretacja dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 19 sierpnia 2010 r. (nr IPPB5/423-307/10-4/AM) 1. Wybór odpowiedniego formularza Aby rozliczyć się z podatku, należy pobrać odpowiedni druk w urzędzie skarbowym albo skorzystać z tzw. aktywnych druków dostępnych w internecie lub na nośnikach CD. Przy czym przez wybór odpowiedniego druku należy rozumieć nie tylko skorzystanie z formularza o odpowiednim oznaczeniu (np. CIT-8), ale także z właściwej (tj. kolejnej) jego wersji. Warto zatem podkreślić to, że aktualne wzory zeznań rocznych składanych przez podatników CIT określono w rozporządzeniu ministra finansów z 25 listopada 2011 r. w sprawie określenia wzorów deklaracji, zeznania, oświadczenia oraz informacji podatkowych obowiązujących w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych ( nr 265, poz. 1575). W świetle powołanego aktu prawnego w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 rok należy stosować formularze o następujących oznaczeniach: CIT-8 (21) – zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, CIT-8A (8) – zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatkową grupę kapitałową – podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, CIT-8B (7) – o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatkową grupę kapitałową – podatnika podatku dochodowego od osób prawnych (w zależności od daty utworzenia grupy kapitałowej). 2. Określenie roku podatkowego Jedną z najważniejszych czynności przy wypełnianiu zeznania w imieniu podatników CIT jest określenie roku podatkowego, którego to zeznanie dotyczy. Inaczej niż w zeznaniach PIT, w których po prostu wpisuje się konkretny rok kalendarzowy – w formularzu CIT-8 dokonuje się tego poprzez wskazanie, od kiedy (poz. 4) do kiedy (poz. 5) trwał rok podatkowy jednostki. W każdej z wymienionych pozycji należy wpisać dzień, miesiąc i rok wyznaczające początek oraz koniec okresu rozliczeniowego przyjętego przez podatnika składającego zeznanie roczne. Taka konstrukcja tej części formularza znajduje uzasadnienie w przepisach ustawy o CIT odnoszących się do roku podatkowego. Choć zazwyczaj dla podatników podatku dochodowego od osób prawnych rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, to jednak podatnik może wybrać jako swój rok podatkowy okres niepokrywający się z rokiem kalendarzowym. O fakcie tym jednak musi być zapis w: statucie albo umowie spółki, albo innym dokumencie odpowiednio regulującym jego zasady ustrojowe. Podatnik musi ponadto zawiadomić o swoim wyborze właściwego naczelnika urzędu skarbowego. Wówczas rokiem podatkowym jest okres kolejnych 12 miesięcy kalendarzowych. Inne zasady dotyczące określania roku podatkowego przewidziano w stosunku do podatników rozpoczynających działalność. W takim przypadku 1. rok podatkowy trwa od dnia rozpoczęcia działalności do końca roku kalendarzowego albo do ostatniego dnia wybranego roku podatkowego, nie dłużej jednak niż 12 kolejnych miesięcy kalendarzowych (art. 8 ust. 2 ustawy o CIT). W przypadku natomiast podjęcia po raz pierwszy działalności w drugiej połowie roku kalendarzowego i wybrania roku podatkowego pokrywającego się z rokiem kalendarzowym, pierwszy rok podatkowy może trwać od dnia rozpoczęcia działalności do końca roku kalendarzowego następującego po roku, w którym rozpoczęto działalność. W razie zmiany roku podatkowego za pierwszy po zmianie uważa się okres od 1. miesiąca następującego po zakończeniu poprzedniego roku podatkowego do końca roku podatkowego nowo przyjętego. Okres ten nie może być krótszy niż 12 i dłuższy niż 23 kolejne miesiące kalendarzowe. Jeszcze inaczej określa się rok podatkowy w sytuacji, gdy z odrębnych przepisów wynika obowiązek zamknięcia ksiąg rachunkowych (sporządzenia bilansu) przed upływem przyjętego przez podatnika roku podatkowego (zob. art. 8 ust. 6 ustawy o CIT). Od przyjętego przez podatnika roku podatkowego będzie więc zależeć termin, w którym powinien złożyć zeznanie roczne. Zeznanie o wysokości uzyskanego w roku podatkowym dochodu lub poniesionej straty powinno być przekazane fiskusowi do końca 3. miesiąca następującego po roku podatkowym, za który jest ono składane (art. 27 ust. 1 ustawy o CIT). Zatem przedsiębiorcy rozliczający CIT, których rok podatkowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym, mają obowiązek złożyć zeznanie w terminie do 31 marca. Przy czym zgodnie z ustawą Ordynacja podatkowa (dalej: op) jeśli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy (art. 12 § 5 op). Termin złożenia zeznania Podatnicy, których rok podatkowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym, zeznanie CIT-8 za 2013 rok powinni złożyć do 31 marca 2014 r. W ich przypadku znajdzie zastosowanie ogólna reguła określona w art. 27 ust. 1 ustawy o CIT, w myśl której termin do złożenia zeznania upływa z końcem 3. miesiąca roku podatkowego następującego po tym, którego to zeznanie dotyczy. Przykład Spółka za rok podatkowy przyjęła okres trwający od 1 września do 31 sierpnia. Wobec tego zeznanie CIT-8 za rok podatkowy trwający od 1 września 2013 r. do 31 sierpnia 2014 r. spółka powinna złożyć najpóźniej 1 grudnia 2014 r. (koniec listopada br. przypada bowiem w niedzielę). W pozycji 4 zeznania jednostka wpisze (początek roku podatkowego), a w pozycji 5 – (koniec roku podatkowego). 3. Wskazanie urzędu oraz celu złożenia formularza Podatnik wypełniający część A formularza CIT-8 powinien w nim wskazać urząd skarbowy, do którego adresowane jest zeznanie, oraz określić cel złożenia formularza. Zeznanie roczne wraz z załącznikami należy złożyć do urzędu skarbowego właściwego ze względu na adres siedziby przedsiębiorcy (jeśli jest ona położona na terytorium Polski). Siedzibę określa się na podstawie odpowiedniego rejestru, a w przypadku, gdy adres siedziby nie został ujawniony w rejestrze – bierze się pod uwagę siedzibę wynikającą ze statutu lub odpowiedniej umowy. Taki sposób ustalania organu podatkowego, do którego należy złożyć wspomniane zeznanie, wynika z § 2 rozporządzenia ministra finansów z 22 sierpnia 2005 r. w sprawie właściwości organów podatkowych ( nr 165, poz. 1371 ze zm.). Nieco inaczej właściwość organu do złożenia zeznania rocznego ustala się w sytuacjach, gdy mamy do czynienia z podatkową grupą kapitałową. W przypadku tego rodzaju podatników decydujący jest tutaj adres siedziby spółki reprezentującej grupę, wskazanej w umowie o jej utworzeniu. Odmienne zasady obowiązują też w tym zakresie przedsiębiorców mających siedzibę za granicą, a prowadzących działalność gospodarczą na terytorium Polski (czyli nierezydentów). W ich przypadku organem upoważnionym do przyjęcia zeznania będzie bowiem urząd skarbowy właściwy dla opodatkowania podmiotów zagranicznych. W każdym województwie wyznaczony jest jeden urząd skarbowy do obsługi takich podmiotów. O tym zaś, do którego z nich powinno trafić zeznanie, decyduje miejsce prowadzenia przez te podmioty działalności gospodarczej. Wykaz wspomnianych urzędów zawarto w § 6 ww. rozporządzenia ministra finansów. Przykładowo w województwie dolnośląskim takim wyznaczonym organem jest naczelnik dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu, w województwie małopolskim – naczelnik małopolskiego Urzędu Skarbowego w Krakowie, w województwie mazowieckim – naczelnik Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie, a w województwie świętokrzyskim – naczelnik świętokrzyskiego Urzędu Skarbowego w Kielcach. Jeżeli jednak tego rodzaju „zagraniczny” podatnik prowadzi działalność gospodarczą na terenie więcej niż jednego województwa, właściwy miejscowo do złożenia zeznania będzie naczelnik Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie. Wskazanie celu złożenia formularza odbywa się przez zaznaczenie w pozycji 7 zeznania CIT-8 kwadratu nr 1– jeśli składane jest zeznanie, bądź kwadratu nr 2 – w razie jego korekty. 4. Wpisanie danych identyfikacyjnych podatnika Kolejna ważna część zeznania wymagająca wypełnienia, to część B. Umieszcza się w niej dane identyfikujące podatnika, takie jak: pełna nazwa, REGON, adres siedziby (w tym: kraj, województwo, powiat, gminę, ulicę, numer domu, numer lokalu, miejscowość, kod pocztowy, pocztę). W omawianej części trzeba też poinformować o tym, czy podatnik korzystał w roku podatkowym ze zwolnienia od wpłacania zaliczek (lub utraty prawa do zwolnienia), o którym mowa w art. 25 ust. 11-16 ustawy o CIT (poz. 20) oraz czy był zobowiązany do przygotowania dokumentacji transakcji z podmiotami powiązanymi (poz. 21). Krąg podatników sporządzających tego rodzaju dokumentację został określony w art. 9a ustawy o CIT. Oczywiście nie należy również zapominać o wpisaniu NIP podatnika (w poz. 1 formularza CIT-8). 5. Ustalenie załączników Oprócz jednego ze wspomnianych wcześniej druków zeznań rocznych (np. CIT-8) podatnicy często muszą także złożyć stosowne załączniki. Podstawowymi dokumentami składanymi wraz z tego rodzaju zeznaniami są: CIT-8/O (8) – informacja o odliczeniach od dochodu i od podatku oraz o dochodach wolnych i zwolnionych od podatku, CIT-D (3) – informacja podatnika podatku dochodowego od osób prawnych o otrzymanych/przekazanych darowiznach. Ponadto do rocznego zeznania CIT niektóre jednostki dołączają: SSE-R (4) – rozliczenie podatku dochodowego od dochodów osiąganych z tytułu prowadzenia działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, CIT-ST (7) – informację podatnika do ustalenia należnych jednostkom samorządu terytorialnego dochodów z tytułu udziału we wpływach z podatku dochodowego od osób prawnych. Podatnicy szczególnie często zapominają o dołączeniu ostatniego z wymienionych formularzy. Przypomnijmy zatem, że powinność dołączania załącznika CIT-ST do zeznania CIT-8 spoczywa na przedsiębiorcach mających zakłady (oddziały) położone na obszarze jednostki samorządu terytorialnego innej niż właściwa dla ich siedziby (art. 28 ust. 1 ustawy o CIT). Mówiąc w uproszczeniu, składają go firmy, które mają co najmniej jeden zakład (oddział) w innej gminie niż ta, w której znajduje się siedziba firmy. Podstawowym celem składania tego rodzaju informacji jest umożliwienie jednostkom samorządu terytorialnego określenia, jaka część dochodu z tytułu udziału we wpływach z CIT powinna być przekazywana do budżetu jednostki, na obszarze której znajduje się zakład (oddział), proporcjonalnie do liczby osób zatrudnionych w nim na podstawie umowy o pracę. Załącznikiem do CIT-ST jest formularz CIT-ST/A będący informacją o zakładach (oddziałach) podatnika. Jak pokazuje praktyka, przedsiębiorcy mają wiele wątpliwości odnośnie do powinności składania tego rodzaju dokumentów wraz z zeznaniem rocznym. W dużym stopniu wynikają one z faktu, że definicja zakładu (oddziału) stosowana na użytek powyższego przepisu jest inna niż powszechnie przyjęta do celów podatkowych. Określono ją w art. 10 ust. 3 ustawy z 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (tekst jedn.: z 2010 r. nr 80, poz. 526). W świetle tej regulacji zakładem (oddziałem) jest określone w umowie o pracę miejsce wykonywania pracy, położone na obszarze jednostki samorządu terytorialnego innej niż jednostka samorządu terytorialnego właściwa dla siedziby podatnika (art. 10 ust. 3). Zatem jeśli jednostka zatrudnia pracowników, których miejsce wykonywania pracy określone w umowach o pracę jest inne niż miejsce jej siedziby (tj. znajduje się np. na terenie innej gminy) to powinna złożyć CIT-ST. Nie przesądza to natomiast automatycznie o obowiązku dołączenia CIT-ST/A. Jak bowiem podkreślały w swoich wyjaśnieniach organy podatkowe, jeśli określone miejsce wykonywania pracy nie jest organizacyjnie wyodrębnionym zakładem (oddziałem) to przedsiębiorca powinien złożyć CIT-ST. Nie ma natomiast obowiązku składania CIT-ST/A. Za przykład może tutaj posłużyć interpretacja indywidualna dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 5 lutego 2010 r. (nr IPPB5/423-730/09-4/AS) wydana na wniosek przedsiębiorcy zatrudniającego telepracowników. Interpretacja izby skarbowej Miejsce wykonywania obowiązków telepracownika nie należy traktować jak zakładu Ze względu na fakt, że miejsca, z których pracownicy spółki pracujący w domu świadczą swoją pracę, nie są organizacyjnie wyodrębnionym zakładem ani jego zorganizowaną częścią, to znaczy nie jest to organizacyjnie i finansowo wyodrębniony zespół składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, które zarazem mogłyby stanowić niezależne przedsiębiorstwo realizujące te zadania, po stronie spółki nie powstaje obowiązek składania formularza CIT-ST/A Informacja o zakładach (oddziałach). Interpretacja dyrektora IS w Warszawie z 5 lutego 2010 r., nr IPPB5/423-730/09-4/AS Z kolei podatnicy, którzy uzyskali od ministra finansów decyzję o uznaniu prawidłowości wyboru i stosowania metody ustalania ceny transakcyjnej pomiędzy podmiotami powiązanymi – do zeznania rocznego powinni także dołączyć sprawozdanie o realizacji uznanej metody ustalania ceny transakcyjnej. Taki obowiązek nakłada na nich art. 27 ust. 3 ustawy o CIT. Informację o załącznikach, ze wskazaniem liczby składanych druków, należy podać w części Cformularza CIT-8. Niektóre podmioty oprócz obowiązku złożenia zeznania rocznego (wraz z wymaganymi przez przepisy załącznikami) powinny także przekazać do urzędu skarbowego dodatkowe dokumenty. Chodzi o: zatwierdzone sprawozdanie finansowe (dla podmiotów zobowiązanych do jego sporządzenia), opinię i raport podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych (jeśli sprawozdanie finansowe obowiązkowo podlega badaniu przez biegłego rewidenta), w przypadku spółek kapitałowych (spółek z oraz spółek akcyjnych) – odpis uchwały zgromadzenia zatwierdzającej sprawozdanie finansowe. Wskazane dokumenty należy złożyć w urzędzie skarbowym w terminie 10 dni od daty zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego (art. 27 ust. 2 ustawy o CIT). Podatnicy często nie wiedzą, czy do urzędu trzeba przekazać sprawozdanie już zatwierdzone, czy też należy złożyć dokument nawet bez takiego statusu – wraz z zeznaniem rocznym. Ich wątpliwości biorą się stąd, że zgodnie z ustawą o rachunkowości (dalej: UoR) sporządzenie rocznego sprawozdania finansowego powinno być dokonane nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia bilansowego (art. 52 UoR). Jeśli więc rok obrotowy pokrywa się z kalendarzowym, należy to zrobić do 31 marca. Zatwierdzenie sprawozdania finansowego musi natomiast nastąpić nie później niż 6 miesięcy od dnia bilansowego (art. 53 ust. 1 UoR). Gdy rok obrotowy pokrywa się z kalendarzowym, należy to zatem uczynić do 30 czerwca. Podobne regulacje zawiera ustawa – Kodeks spółek handlowych (dalej: KSH), w której mowa o tym, że spółki kapitałowe na zatwierdzenie sprawozdania finansowego mają 6 miesięcy, począwszy od końca roku obrotowego (art. 231 i 395 KSH). Oznacza to, że na dzień złożenia zeznania rocznego CIT-8 sprawozdanie jednostki może być jeszcze niezatwierdzone. Ze względu na zbieżność ustawowych terminów do sporządzenia sprawozdania finansowego oraz złożenia CIT-8 można się spotkać z poglądami, że wspomniane sprawozdanie (choćby nie było jeszcze zatwierdzone) powinno być dołączane do składanego w urzędzie skarbowym zeznania, o którym mowa. Taka jest też dość często spotykana praktyka, której uzasadnieniem jest fakt, że terminowo przygotowane sprawozdanie finansowe to podstawa do przygotowania zeznania CIT-8, a przynajmniej znacznie ułatwia jego sporządzenie. Wspomniana praktyka nie wynika jednak z obowiązujących przepisów. Nie wspominają one bowiem o tym, że sprawozdania finansowe mają być składane łącznie z zeznaniami CIT-8. Wręcz przeciwnie. Zapis art. 27 ust. 2 ustawy o CIT, zgodnie z którym sprawozdanie finansowe należy złożyć w urzędzie skarbowym w terminie 10 dni od daty jego zatwierdzenia, jednoznacznie wskazuje na brak takiego obowiązku. Także w aktualnym wzorze formularza CIT-8 nie wymieniono sprawozdania finansowego jako załącznika do niego. Dlatego należy uznać, że fiskus nie może domagać się od podatników składania wraz z zeznaniem niezatwierdzonych sprawozdań finansowych. Przykład – załączenie sprawozdania finansowego do rozliczenia CIT-8 Spółka 27 marca 2014 r. sporządziła sprawozdanie finansowe, a następnie na jego podstawie zeznanie roczne za ubiegły rok (CIT-8). Rok podatkowy spółki pokrywał się z rokiem kalendarzowym. Wspomniane zeznanie zostało złożone w urzędzie skarbowym 31 marca 2014 r. Spółka nie dołączyła do niego sprawozdania finansowego, które w tym czasie nie było jeszcze zatwierdzone. Do zatwierdzenia sprawozdania doszło 29 kwietnia 2014 r. Następnie w dniu 7 maja br. jednostka złożyła je do urzędu skarbowego wraz z innymi wymaganymi przez przepisy dokumentami. Z rocznym sprawozdaniem finansowym nie należy utożsamiać sprawozdania z działalności sporządzanego przez kierownika jednostki (art. 49 UoR). Przypomnijmy, że na to pierwsze składają się: bilans, rachunek zysków i strat, a także informacja dodatkowa, obejmująca wprowadzenie do sprawozdania finansowego oraz dodatkowe informacje i objaśnienia (art. 45 ust. 2 UoR). Natomiast sprawozdanie z działalności sporządzone przez kierownika jednostki – traktowane wprawdzie jako uzupełnienie rocznego sprawozdania finansowego, ale nie będące jego formalnym elementem – nie musi być przekazywane do urzędu skarbowego. 6. Obliczenie należnego podatku Kolejnym etapem sporządzania zeznania rocznego jest dokonanie odpowiednich rozliczeń, w częściach od D do K formularza CIT-8. W tym celu w poz. 27 trzeba wpisać wszystkie przychody ze źródeł przychodów położonych na terytorium RP, tj. zarówno opodatkowane, jak i zwolnione od podatku. Natomiast w poz. 31 wpisuje się koszty uzyskania przychodów ze źródeł położonych na terytorium RP. Pozycja 32 służy do ujęcia kosztów uzyskania przychodów dotyczących przychodów wymienionych w poz. 28 (tj. przychodów ze źródeł położonych za granicą), a pozycja 33 – innych niż określone w poz. 28. Po ustaleniu wysokości przychodów (w części i kosztów (w części obliczana jest różnica pomiędzy kwotą przychodów (wykazanych w poz. 30) a kwotą kosztów ich uzyskania (określonych w poz. 34). Otrzymany wynik jest dochodem (poz. 35) lub stratą (poz. 36). W części E formularza CIT-8 następuje ustalenie podstawy opodatkowania/straty. Wykazuje się tu zwolnienia i odliczenia, które należy przenieść z poz. 20 ( wymienione w art. 17 ustawy o CIT) z poz. 49 (darowizny) oraz z poz. 52 (wydatki inwestycyjne) załącznika CIT-8/O. Podstawa opodatkowania (wykazana w poz. 44) zmniejszana jest o wydatki poniesione na nabycie nowych technologii (art. 18b ustawy o CIT). Zwiększa się ją natomiast o kwoty odliczeń dokonanych w poprzednich latach (wydatków inwestycyjnych oraz z tytułu nabycia nowych technologii) w związku z utratą prawa do odliczeń. Ostateczną podstawę opodatkowania/stratę wykazuje się w części Następnie w części F oblicza się podatek należny. Aby tego dokonać, należy przemnożyć podstawę opodatkowania przez stawkę podatku, która w 2013 roku wynosiła 19%. Otrzymaną w ten sposób kwotę wykazuje się w poz. 54 formularza. W dalszej kolejności z poz. 64 załącznika CIT-8/O trzeba przenieść do poz. 55 formularza CIT-8 odliczenia od podatku. Należne zaliczki, miesięczne lub kwartalne wykazuje się odpowiednio w części G (poz. 59-82) lub w części H (poz. 83-91) omawianego formularza. Natomiast w poz. 94 wpisuje się sumę zaliczek, które podatnik zapłacił. Różnica pomiędzy podatkiem należnym a zaliczkami należnymi wykazywana jest w części I zeznania (poz. 92-93) zaś część J jest przeznaczona do obliczenia nadpłaty bądź kwoty podatku do zapłaty (jako różnicy pomiędzy podatkiem należnym a sumą wpłaconych przez jednostkę zaliczek). W części K ujmuje się z kolei „inne zobowiązania podatkowe”. 7. Podpisanie wypełnionego formularza Aby można było mówić o poprawnie wypełnionym zeznaniu CIT-8, trzeba je jeszcze podpisać. W tym celu w części L formularza (poz. 101) należy podać imię i nazwisko osoby odpowiedzialnej za obliczenie podatku. Podpis zaś tej osoby (wraz z pieczątką i telefonem kontaktowym) powinien się znaleźć w pozycji 104. Ponadto zeznanie powinno być podpisane (z użyciem pieczątki) przez osobę lub osoby reprezentujące podatnika (poz. 102). W przypadku osób prawnych mogą to więc zrobić osoby zarządzające jednostką (np. członkowie zarządu w przypadku spółki z – zgodnie z art. 201 § 1 ksh) bądź upoważnione przez nich osoby, np. pełnomocnicy. Przy czym przepisy dopuszczają również możliwość podpisania zeznania rocznego przez specjalnie umocowanego w tym zakresie pełnomocnika (art. 80a op). Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji – bo o nim mowa – jest szczególnym rodzajem pełnomocnictwa, upoważniającym jedynie do złożenia podpisu na deklaracji, z wyłączeniem innych działań na rzecz podatnika. Podpisując zeznanie roczne, dana osoba składa jednocześnie oświadczenie, że znane są jej przepisy Kodeksu karnego skarbowego o odpowiedzialności za podanie danych niezgodnych z rzeczywistością i przez to narażenie na uszczuplenie podatku. 8. Złożenie zeznania Wypełniony formularz można bezpośrednio złożyć w urzędzie skarbowym albo wysłać za pośrednictwem poczty. Coraz bardziej popularne jest także składanie zeznań rocznych drogą elektroniczną. Nie należy zapominać o tym, że zgodnie z art. 12 § 6 op termin do złożenia zeznania będzie zachowany, jeśli przed jego upływem pismo zostanie wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu podatkowego, a nadawca otrzymał urzędowe potwierdzenie odbioru, nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe, złożone w polskim urzędzie konsularnym. W przypadku skorzystania do złożenia CIT-8 z drogi pocztowej o zachowaniu terminu można mówić tylko wtedy, gdy pismo zostało wysłane za pośrednictwem Poczty Polskiej. W świetle bowiem przepisów ustawy – Prawo pocztowe to właśnie Poczta Polska obecnie realizuje w naszym kraju zadania tzw. operatora wyznaczonego, czyli obowiązanego do świadczenia usług powszechnych (art. 178 ust. 1 op). Wówczas datą złożenia zeznania będzie data stempla pocztowego. Oczywiście nie oznacza to, że zeznania nie wolno wysłać za pośrednictwem innego operatora pocztowego, np. z zagranicy, albo skorzystać z firmy kurierskiej. Jednak w takich przypadkach datą złożenia zeznania nie będzie data nadania, lecz dzień jego faktycznego wpływu do urzędu skarbowego. Jeśli więc podatnik postanowi wysłać przesyłkę z CIT-8, korzystając z usług innego operatora niż Poczta Polska, powinien to zrobić z odpowiednim wyprzedzeniem – tak aby 31 marca 2014 r. zeznanie znalazło się już w urzędzie skarbowym. Takiego problemu nie powinni natomiast mieć podatnicy, którzy zdecydują się na złożenie CIT-8 drogą elektroniczną. Możliwość składania w ten sposób wspomnianych zeznań rocznych wraz z załącznikami (z wykorzystaniem systemu e-Deklaracje) sprawia, że wypełniony formularz można wysłać nawet w ostatniej chwili tuż przed upływem wspomnianego wcześniej terminu. Należy jednak pamiętać o tym, że elektroniczne deklaracje CIT muszą być podpisane e-podpisem z kwalifikowanym certyfikatem. 9. Zapłata podatku W tym samym terminie, który został przewidziany do złożenia zeznania rocznego, podatnicy powinni również zapłacić należny podatek albo różnicę pomiędzy podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą należnych zaliczek za okres od początku roku (art. 27 ust. 1 ustawy o CIT). Oczywiście taki obowiązek powstanie tylko wówczas, gdy podatek wykazany w zeznaniu okaże się wyższy od sumy wpłaconych w ciągu roku zaliczek. Przy czym przepisy nie wymagają, aby wpłata podatku (różnicy) nastąpiła w dniu złożenia zeznania. Obydwa wskazane terminy biegną bowiem niezależnie od siebie. W praktyce oznacza to, że zgodnie z obowiązującym prawem podatek wolno zapłacić: przed dniem złożenia zeznania, w dacie złożenia zeznania, po dniu złożenia zeznania (nawet w ostatnim dniu 3-miesięcznego terminu, liczonego od początku roku następującego po danym roku podatkowym). Przykład – termin złożenia CIT-8 W spółce rok podatkowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym. W dniu 28 lutego 2014 r. jednostka złożyła w urzędzie skarbowym zeznanie CIT-8 za 2013 rok. Z zeznania wynika podatek do zapłaty w kwocie zł. Podatnik uiścił go 31 marca br., dochowawszy tym samym terminu określonego w art. 27 ust. 1 ustawy o CIT. Podstawa prawna: art. 12 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: z 2012 r. poz. 749 ze zm.), art. 1, art. 8, art. 27, art. 28 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: z 2011 r. nr 74, poz. 397 ze zm.), art. 231 i art. 395 ustawy z 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych ( z 2013 r. poz. 1030). Generalnie zmiana formy prawnej spółki stanowi przesłankę do zamknięcia i otwarcia ksiąg rachunkowych. Ustawa o rachunkowości przewiduje jednak możliwość skorzystania z uproszczeń w tym zakresie. Zgodnie z ustawą o rachunkowości generalnie zmiana formy prawnej stanowi przesłankę do zamknięcia i otwarcia ksiąg rachunkowych. Zamknięcia ksiąg rachunkowych dokonuje się na dzień poprzedzający zmianę formy prawnej (art. 12 ust. 2 pkt 3 ustawy o rachunkowości), a otwarcia na dzień zmiany formy prawnej (art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy o rachunkowości). Zamknięcia ksiąg rachunkowych dokonuje się w ciągu trzech miesięcy od dnia zaistnienia tego zdarzenia, natomiast otwarcia w ciągu 15 dni. Podkreślić trzeba, że dzień przekształcenia to dzień dokonania wpisu w sądzie.[przykład 1] Jak przejść z podatkowej księgi na księgi rachunkowe Czynności niezbędne przed przygotowaniem bilansu Zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy o rachunkowości na dzień zamknięcia ksiąg rachunkowych należy sporządzić sprawozdanie finansowe. Obowiązują przy jego sporządzaniu wszystkie zasady wyceny aktywów i pasywów oraz ustalania wyniku finansowego, jakie przyjęła jednostka w polityce rachunkowości. Wynikają one z rozdziału 4 ustawy o rachunkowości. Oznacza to, że przekształcenie podmiotu wiąże się z koniecznością wykonania wielu czynności niezbędnych do przygotowania sprawozdania finansowego. Jest to: ● wycena aktywów i pasywów zgodnie z zasadami art. 28 ust. 1 ustawy o rachunkowości – przy założeniu, że jednostka kontynuuje działalność, a dotychczasowy podmiot wprawdzie kończy działalność, ale w jego prawa i obowiązki wstępuje inny, zatem nie ma przesłanki do zastosowania regulacji art. 29 ustawy o rachunkowości; ● ustalenie wyniku finansowego z uwzględnieniem skutków wyceny i odroczonego podatku dochodowego; ● sporządzenie bilansu, rachunku zysków i strat i informacji dodatkowej – sprawozdanie finansowe na dzień poprzedzający dzień przekształcenia nie jest sprawozdaniem rocznym. Z tego też względu sprawozdanie takie może nie zawierać rachunku przepływów pieniężnych i zestawienia zmian w kapitale własnym, dlatego że nie podlega obowiązkowemu badaniu przez biegłego rewidenta; ● podpisanie sprawozdania przez członków organu zarządzającego i osobę, której powierzono prowadzenie ksiąg rachunkowych. Polecamy: Samochód w firmie 2015 - multipakiet Na dzień zamknięcia ksiąg rachunkowych jednostka nie ma obowiązku przeprowadzenia inwentaryzacji. Nie następuje bowiem likwidacja działalności ani jej zakończenie – działalność będzie kontynuowana przez spółkę przekształconą. Inwentaryzację zobowiązane są przeprowadzić jedynie te jednostki, które nie prowadziły ksiąg rachunkowych, a po przekształceniu będą je prowadzić, np. spółki cywilne lub jawne z wyłącznym udziałem osób fizycznych, które nie przekroczyły w poprzednim roku 1 200 000 euro przychodów wskazanych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości. PRZYKŁAD 1 Wpis do KRS Spółdzielnia pracy, której rok obrotowy pokrywał się z kalendarzowym, została przekształcona w spółkę z Przekształcenie wpisano do KRS 11 grudnia 2014 r. Data ta jest dniem przekształcenia (art. 203g ustawy z 16 września 1982 r. – Prawo spółdzielcze z 2013 r. poz. 1443 ze zm.). Zamknięcie ksiąg rachunkowych powinno nastąpić na dzień 10 grudnia 2014 r., a zatem sprawozdanie finansowe powinno obejmować okres od 1 stycznia 2014 r. do 10 grudnia 2014 r. Następnie zamknięcie ksiąg rachunkowych powinno nastąpić także na dzień kończący rok obrotowy, tj. 31 grudnia 2014 r. Sprawozdania sporządzonego na dzień poprzedzający zmianę formy prawnej nie ma też obowiązku zatwierdzania – nie jest to bowiem sprawozdanie roczne, a tylko takie, zgodnie z art. 53 ustawy o rachunkowości, podlega zatwierdzeniu. Nie ma także obowiązku składania go do KRS (w przypadku jednostek tam wpisanych), co wynika z art. 69 ust. 1 ustawy o rachunkowości. Uwaga na odroczony podatek dochodowy Przekształcenie spółki kapitałowej w osobową wiąże się ze zmianą reżimu podatkowego. Spółka kapitałowa jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, zaś spółka osobowa w ogóle nie jest podatnikiem podatku dochodowego. Spółka przekształcana, jeśli jej sprawozdanie podlegało obowiązkowemu badaniu przez biegłego rewidenta, mogła posiadać w swoich księgach ustalone aktywa i utworzoną rezerwę z tytułu odroczonego podatku dochodowego (o ile nie skorzystała z możliwości odstąpienia od ich tworzenia, zgodnie z art. 37 ust. 10 ustawy o rachunkowości). Jeśli zatem po przekształceniu spółka osobowa nie będzie podatnikiem podatku dochodowego, aktywa i rezerwy z tytułu odroczonego podatku dochodowego są na dzień zamknięcia ksiąg rachunkowych zbędne. Należy więc dokonać ich odpisania (rozwiązania) zapisem odwrotnym do ich utworzenia. Zaznaczyć należy, że w przypadku osób prawnych art. 8 ust. 6 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawa o CIT) wskazuje, że jeżeli z odrębnych przepisów wynika obowiązek zamknięcia ksiąg rachunkowych (sporządzenia bilansu) przed upływem przyjętego przez podatnika roku podatkowego, za rok podatkowy uważa się okres od pierwszego dnia miesiąca następującego po zakończeniu poprzedniego roku podatkowego do dnia zamknięcia ksiąg rachunkowych. W tym przypadku za następny rok podatkowy uważa się okres od dnia otwarcia ksiąg rachunkowych do końca przyjętego przez podatnika roku podatkowego. Z kolei na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o CIT wskazuje na konieczność sporządzenia zeznania podatkowego za rok podatkowy. [przykład 2] Nowy podmiot Podstawą otwarcia ksiąg rachunkowych podmiotu przekształconego będą dane wynikające ze sprawozdania finansowego sporządzonego przez podmiot przekształcony (wartość historyczna). Dodać też trzeba, że nowa spółka wprowadza do swoich ksiąg rachunkowych rzeczowe aktywa trwałe oraz wartości niematerialne i prawne w szyku rozwiniętym. Oznacza to ujęcie na koncie „Środki trwałe” oraz na koncie „Odpisy umorzeniowe” kwot wynikających z zamkniętych ksiąg rachunkowych poprzedniej jednostki. Podmiot powstały z przekształcenia obowiązany jest także kontynuować naliczanie odpisów amortyzacyjnych według metody przyjętej przez dotychczasową spółkę. [przykład 3] Przychody z tytułu dywidendy w księgach rachunkowych Przekształcenie spółki osobowej w spółkę kapitałową i odwrotnie powoduje konieczność dostosowania systemu rachunkowości do potrzeb nowego podmiotu. Szczególną uwagę należy zwrócić na kapitały własne. Ustawa z 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych ( z 2013 r. poz. 1030 ze zm.; dalej: zawiera szczegółowe regulacje w zakresie wysokości kapitału podstawowego i zasad tworzenia kapitału zapasowego. W przypadku spółek osobowych takich regulacji brak. Należy zatem dokonać ujęcia kapitałów zgodnie ze wskazaniami z planu przekształcenia i dostosowaną w tym zakresie polityką rachunkowości. Zaznaczyć też należy, że wynik finansowy wypracowany w roku przekształcenia przez spółkę przekształcaną nie powinien być ujmowany jako wynik bieżącego roku obrotowego w spółce przekształconej. Proponuje się jego ujęcie jako zysku bądź straty z roku poprzedniego, tak aby wynik roku bieżącego zawierał jedynie przychody i koszty osiągnięte przez podmiot przekształcony PRZYKŁAD 2 CIT Przekształcenie spółdzielni w spółkę z z przykładu 1 obligowało spółdzielnię do zamknięcia ksiąg rachunkowych na dzień poprzedzający przekształcenie, a następnie otwarcia ich na dzień przekształcenia już przez spółkę. Spółdzielnia przygotowała zeznanie CIT-8 za okres od 1 stycznia 2014 r. do 10 grudnia 2014 r. Natomiast spółka przygotowała zeznanie CIT-8 za okres od 11 grudnia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. Poza tym jeśli spółka przekształcana, np. spółka osobowa, nie tworzyła rezerw i aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego, nawet jeśli występowały różnice przejściowe między wartościami bilansowymi i podatkowymi składników majątku, należy przeanalizować, czy będzie występował ten obowiązek w spółce powstałej z przekształcenia. Będzie on istniał co do zasady, jeśli podmiotem powstałym z przekształcenia będzie spółka akcyjna. Wtedy na dzień otwarcia ksiąg powinna je uwzględnić w swoich księgach rachunkowych. Zaznaczyć też należy, że spółka powstała z przekształcenia nie jest traktowana jak spółka rozpoczynająca działalność. W związku z powyższym, nawet jeśli przekształcenie miało miejsce w drugiej połowie przyjętego roku obrotowego, spółka przekształcona nie może ksiąg rachunkowych za ten okres połączyć z księgami rachunkowymi za rok następny. Uproszczenia Można jednak nie zamykać i nie otwierać ksiąg rachunkowych w przypadku przekształcenia spółki osobowej oraz spółki cywilnej w inną spółkę osobową, a także spółki kapitałowej w inną spółkę kapitałową (art. 12 ust. 3 pkt 1 ustawy o rachunkowości). Decyzję w tej sprawie powinni podjąć wspólnicy spółki cywilnej lub spółki osobowej, a także właściciele spółki kapitałowej (udziałowcy lub akcjonariusze). Wybranie takiej możliwości jest prawem, a nie obowiązkiem. Jednak skorzystanie z niej może przynieść ograniczenie nakładu pracy związanego z prowadzeniem rachunkowości w jednostce. PRZYKŁAD 3 Jawna w akcyjną 1. W marcu 2015 r. wspólnicy spółki jawnej prowadzącej księgi rachunkowe podjęli uchwałę o przekształceniu w spółkę akcyjną. 2. Wpis spółki akcyjnej do KRS miał miejsce 9 kwietnia 2015 r. 3. Spółka jawna zamknęła księgi rachunkowe na dzień 8 kwietnia 2015 r. i sporządziła sprawozdanie finansowe za okres od 1 stycznia 2015 r. do 8 kwietnia 2015 r. Z bilansu wynikają następujące dane: Aktywa Pasywa A. Aktywa trwałe 733 000 A. Kapitał własny 663 000 I. Wartości niematerialne i prawne 75 000 I. Kapitał podstawowy 440 000 II. Rzeczowe aktywa trwałe 458 000 II. Należne wpłaty na kapitał podstawowy (wielkość ujemna) III. Należności długoterminowe III. Udziały (akcje) własne (wielkość ujemna) IV. Inwestycje długoterminowe 200 000 IV. Kapitał zapasowy 145 000 V. Długoterminowe rozliczenia międzyokresowe V. Kapitał z aktualizacji wyceny B. Aktywa obrotowe 142 000 VI. Pozostałe kapitały rezerwowe Zapasy Towary Materiały 111 500 VII. Zysk (strata) z lat ubiegłych - 90 000 Należności krótkoterminowe, w tym z tytułu dostaw i usług 3500 od pracowników 1000 4 500 VIII. Zysk (strata) netto 168 000 Inwestycje krótkoterminowe, w tym W kasie 2000 Na rachunkach bankowych bieżących 8000 Lokaty do 3 m-cy 16 000 26 000 IX. Odpisy z zysku netto w ciągu roku obrotowego (wielkość ujemna) IV. Krótkoterminowe rozliczenia międzyokresowe B. Zobowiązania i rezerwy na zobowiązania 212 000 Aktywa razem 875 000 I. Rezerwy na zobowiązania II. Zobowiązania długoterminowe, w tym z tytułu kredytów 60 000 60 000 III. Zobowiązania krótkoterminowe, w tym z tytułu dostaw i usług 120 000 z tytułu wynagrodzeń 32 000 152 000 IV. Rozliczenia międzyokresowe - Pasywa razem 875 000 Na rzeczowe aktywa trwałe składają się: – Maszyny o wartości początkowej 250 000 zł i dotychczasowym umorzeniu 216 000 zł; – Budynki o wartości początkowej 625 000 zł i dotychczasowym umorzeniu 336 500 zł; – Wyposażenie o wartości początkowej 205 000 zł i dotychczasowym umorzeniu 69 500 zł. Z kolei wartości niematerialne to licencje o wartości początkowej 100 000 zł i dotychczasowym umorzeniu 25 000 zł. Polecamy: Monitor Księgowego – prenumerata Na podstawie tych danych (z uwzględnieniem informacji szczegółowych, wynikających z ksiąg spółki jawnej) będzie sporządzony bilans otwarcia w spółce akcyjnej. Na rzeczowe aktywa trwałe składają się: – maszyny o wartości początkowej 250 000 zł i dotychczasowym umorzeniu 216 000 zł; – budynki o wartości początkowej 625 000 zł i dotychczasowym umorzeniu 336 500 zł; – wyposażenie o wartości początkowej 205 000 zł i dotychczasowym umorzeniu 69 500 zł; Z kolei wartości niematerialne to licencje o wartości początkowej 100 000 zł i dotychczasowym umorzeniu 25 000 zł. Na podstawie tych danych (z uwzględnieniem informacji szczegółowych, wynikających z ksiąg spółki jawnej) będzie sporządzony bilans otwarcia w spółce akcyjnej. Objaśnienia do ewidencji: 1. PK Wprowadzenie bilansu otwarcia w spółce akcyjnej powstałej z przekształcenia spółki jawnej. UWAGA Gdyby spółka jawna nie prowadziła ksiąg rachunkowych, musiałaby sporządzić inwentarz, w którym wskazane byłyby wszystkie aktywa i zobowiązania na dzień 8 kwietnia 2015 r. Kapitał podstawowy ustalony byłby na podstawie umowy spółki. Nadwyżka wartości aktywów nad wartością zobowiązań, niepodzielonych zysków i kapitału podstawowego odniesiona byłaby na kapitał zapasowy. TABELA Przykłady przekształceń Podmiot przekształcany Podmiot powstały z przekształcenia Zamknięcie/otwarcie ksiąg rachunkowych spółka cywilna spółka jawna dobrowolne spółka jawna spółka z konieczne spółka komandytowa spółka z konieczne spółka komandytowo-akcyjna spółka z konieczne spółka z spółka akcyjna dobrowolne spółka akcyjna spółka z dobrowolne spółka z spółka komandytowa konieczne spółka cywilna spółka z konieczne Podstawa prawna - Ustawa z 29 września 1994 r. o rachunkowości ( z 2013 r. poz. 330 ze zm.). Ustawa z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( z 2011 r. nr 74, poz. 397 ze zm.). Ważny wyrok Spółdzielnia, a następnie po przekształceniu spółka z to ten sam podmiot działający w innej formie organizacyjnej i prawnej. Dlatego ma on obowiązek złożyć roczne sprawozdanie finansowe i pozostałe dokumenty za pełny rok obrotowy, które będzie się składać w istocie z dwóch sprawozdań: spółdzielni za okres od 1 stycznia 2013 r. do 10 grudnia 2013 r. oraz spółki za okres od 11 grudnia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. Postanowienie Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z 11 grudnia 2014 r., sygn. akt VIII Ga 204/14 – orzeczenie prawomocne Katarzyna Trzpioła Katedra Finansów i Rachunkowości UW Podyskutuj o tym na naszym FORUM

cit 8 a rachunek zysków i strat